Hedonik koşu bandı mı yoksa şükürsüzlük mü?

​Yıllarca hayalini kurduğun işe girdin kariyerinde  yükseldin ev aldın araba aldın aşık oldun peki ya sonra? Başlangıçta yaşanan heyecan tarif edilemezdi. Bir zamanlar seni heyecandan uyutmayan şey günlük hayatının bir parçasına dönüştü. Büyük bir aşkla baktığın kişi bile bir süre sonra hayatın doğal akışı içinde görünmezleşti. İnsan garip bir varlık. Sahip olamadığı şeyleri büyütür sahip olduklarını küçültür. Uzakta olanın cazibesi her zaman daha fazladır. Bu yüzden çoğumuz hayatı yaşamak yerine sürekli bir sonraki durağa yetişmeye çalışıyoruz. Şu maaşı alırsam rahat ederim şu evi alırsam mutlu olurum, şu ilişkiye başlarsam her şey düzelir diye düşünüyoruz. Sonra o noktaya geliyoruz ve bir süre sonra yeni bir eksik buluyoruz.Sanki elimizdeki bardağı doldurmaya çalışıyoruz ama bardağın altında görünmez bir delik var. Ne koyarsak koyalım bir süre sonra normalleşiyor. Bazen düşünüyorum da aslında çoğumuz mutsuz olduğumuz için mi yoksa  mutlu olduğumuz şeylere alıştığımız için mi şikayet ediyoruz şükürsüz müyüz?  Sağlıklı bir bedene sahip olmak sevdiğimiz insanların hayatta olması, güvenli bir evde uyuyabilmek, bir fincan kahve içebilmek işte bunların hiçbiri bize olağanüstü görünmüyor. Çünkü her gün görüyoruz. Oysa onları kaybetsek değerlerini bir anda hatırlardık. Lütfen elindekileriniz kıymetini bilin. Sahip olduğunuz güzelliklere bakın. Kör olmayın.  Bir yıl önce sahip olmak için dua ettiğimiz şeylerin bugün içinde yaşıyor olabiliriz. Bir zamanlar hayalini kurduğumuz hayatın tam ortasında oturuyor olabiliriz ama alıştığımız için fark etmiyoruz.Bu yüzden bazen durup kendimize şu soruyu sormamız gerekir:

Eğer bugün sahip olduklarımın hepsini yarın kaybedecek olsaydım hangilerinin kıymetini bugün yeterince bilmiyorum? 



Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

İsterdim

Günü seninle doğurmayı geceyi de senin omzunda susturmayı isterdim. Hayatın yorduğu günlerde başımı omzuna yaslayıp biraz dinlenmeyi isterdim mesela. Herkesin güçlü görünmek zorunda kaldığı bu dünyada yanında bütün maskelerimi çıkarabildiğim biri olmanı isterdim. Kırgınlıklarımı korkularımı, hayallerimi, çocukluğumu içimde sakladığım bütün yarım kalmış hikayelerimi sana anlatmayı isterdim. Sen anlatırken de aynı özenle dinlemeyi… Birlikte yağmura yakalanmayı isterdim mesela. Islanmaktan şikayet etmek yerine gülüp geçmeyi. Bir kitabın en güzel cümlesini birbirimize okumayı güzel bir şarkıda aynı duyguda buluşmayı bazen gecenin bir yarısı saçma sapan konulara gülmeyi isterdim. En nihayetinde hayatın bütün karmaşası içinde birbirine sığınabilen iki insan olmayı isterdim.
Devamı

Limerence’nin yakıtı: belirsizliktir.

​ Gece uyumadan önce son kez onun profil fotoğrafına bakıyoruz. Attığı bir mesaja saatlerce anlam yüklüyor yazmadığı zamanlarda zihnimizde onlarca senaryo kuruyoruz.İşte buna her zaman aşk denmiyor. Bazen adı limerence oluyor. Limerence bir insanı sevmekten çok ona dair yarattığımız ihtimallere bağlanmaktır. Gerçek kişiden ziyade zihnimizde kurduğumuz versiyonuna aşık olmaktır. Limerence durumunda   insan sürekli bir bekleyiş içindedir. Telefon ekranına bakar. Mesaj gelecek mi? Bu cümleyi yazarken ne kastetti? Neden bugün daha soğuk davrandı? Neden dün daha ilgiliydi? Gibi gibi sorular beyninde dolaşır durur. İnsan sevgiye açken küçük bir ilgi kırıntısını bile büyük bir sofraya dönüştürebilir. Bir gülümsemeyi sevgi sanabilir. Bir mesajı bağlılık. Bir ihtimali gelecek. Limerence’nin yakıtı ise belirsizliktir. Ne tam vardır ne de tam yoktur. İnsan kesin bir “evet” ya da “hayır” alsa belki toparlanacaktır ama arada kalmak, umut ile hayal kırıklığı arasında gidip gelmek kişiyi tüketir....
Devamı

Gennemlide: Acılara koşuyorum.

​Kierkegaard’ın gennemlide kavramını duydun mu?  Bu filozof diyor ki acılara yürüyor korkmuyorum arada bir kendimi yokluyorum demek istiyor :D  Acıyı yaşa arkadaşım. Sonuna kadar çek. İnsan gerçekleri hayatı yaşayarak acısını çekerek öğrenir. İçinde bastırma, ağla içinde dönüştür ve sen de dönüş. “Üzülme, düşünme, unut gitsin.” bu boktan kelimelerden sıkıldın biliyorum. Bir kayıp, bir ayrılık geçirdiysen bu kelimeler hava gazı kalıyor. Ruhsal olgunluk çok önemli. Acının içinden geçen kişi kendi varoluşunun ağırlığını daha derinden kavrıyor. İnsan bazen kırıldığında kendini yeniden inşa etmeyi öğreniyor. Tıpkı toprağa düşen bir tohumun önce parçalanması gerektiği gibi insan da eski benliğinin çatlamasıyla yeni bir farkındalığa ulaşıyor.  
Devamı