Kalbimdeki evin adı: ANNE

​“Annem hakkında yazıyorum çünkü onu dünyaya getirme sırası sanırım şimdi bende.” diyor Annie Ernaux Bir Kadın isimli kitabında. 


İnsan annesini kaybedince sadece bir insanı kaybetmiyor. Başını yaslayabildiği yeri koşulsuz sevildiğini bildiği o güvenli limanı dünyadaki ilk evini kaybediyor. Bir ses eksiliyor hayattan. Kalabalığın içinde bile duyulabilen, insanın içini sakinleştiren o ses…Bazen düşünüyorum da ölüm insanı bir anda almıyor sevdiklerinden. Önce sesini alıyor. Sonra kokusunu. Sonra yüzünü hatırlamak için eski fotoğraflara bakmak zorunda bırakıyor. En çok da bundan korkuyorum anne. Seni unutmaktan ziyade seni hatırlamak için çaba göstermek zorunda kalmaktan korkuyorum.


Bu yüzden yazıyorum.


Çünkü bir gün sesinin tonunu unutursam bir cümlede yeniden duyayım diye. Bir gün yüzünün ayrıntıları hafızamdan silinmeye başlarsa bir paragrafta yeniden karşıma çıkasın diye. Sana dair ne varsa kelimelere emanet ediyorum.


İnsan annesini toprağa verir ama ona duyduğu özlemi veremezmiş. Bunu öğrendim. Aradan yıllar geçse de bir gün güzel bir haber aldığında ilk onu aramak istemek geçmiyormuş. Hastalandığında “Anne” diye içinden seslenmek geçmiyormuş.


Sana anlatamadığım ne çok şey birikti anne.


Yorulduğum günleri görmedin. Güçlü görünmeye çalışırken içimde kopan fırtınaları görmedin. Ama biliyor musun bazen hâlâ beni izlediğine inanmak istiyorum. Çünkü başka türlü bu özleme dayanmak çok zor. Sen hâlâ buradasın anne. Gülüşümde varsın. Ağlayışımda varsın. Bazen kurduğum bir cümlede bazen durup dururken gözlerimi dolduran bir hatırada varsın ve ben seni yaşatabilmek için yazıyorum.


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

İsterdim

Günü seninle doğurmayı geceyi de senin omzunda susturmayı isterdim. Hayatın yorduğu günlerde başımı omzuna yaslayıp biraz dinlenmeyi isterdim mesela. Herkesin güçlü görünmek zorunda kaldığı bu dünyada yanında bütün maskelerimi çıkarabildiğim biri olmanı isterdim. Kırgınlıklarımı korkularımı, hayallerimi, çocukluğumu içimde sakladığım bütün yarım kalmış hikayelerimi sana anlatmayı isterdim. Sen anlatırken de aynı özenle dinlemeyi… Birlikte yağmura yakalanmayı isterdim mesela. Islanmaktan şikayet etmek yerine gülüp geçmeyi. Bir kitabın en güzel cümlesini birbirimize okumayı güzel bir şarkıda aynı duyguda buluşmayı bazen gecenin bir yarısı saçma sapan konulara gülmeyi isterdim. En nihayetinde hayatın bütün karmaşası içinde birbirine sığınabilen iki insan olmayı isterdim.
Devamı

Limerence’nin yakıtı: belirsizliktir.

​ Gece uyumadan önce son kez onun profil fotoğrafına bakıyoruz. Attığı bir mesaja saatlerce anlam yüklüyor yazmadığı zamanlarda zihnimizde onlarca senaryo kuruyoruz.İşte buna her zaman aşk denmiyor. Bazen adı limerence oluyor. Limerence bir insanı sevmekten çok ona dair yarattığımız ihtimallere bağlanmaktır. Gerçek kişiden ziyade zihnimizde kurduğumuz versiyonuna aşık olmaktır. Limerence durumunda   insan sürekli bir bekleyiş içindedir. Telefon ekranına bakar. Mesaj gelecek mi? Bu cümleyi yazarken ne kastetti? Neden bugün daha soğuk davrandı? Neden dün daha ilgiliydi? Gibi gibi sorular beyninde dolaşır durur. İnsan sevgiye açken küçük bir ilgi kırıntısını bile büyük bir sofraya dönüştürebilir. Bir gülümsemeyi sevgi sanabilir. Bir mesajı bağlılık. Bir ihtimali gelecek. Limerence’nin yakıtı ise belirsizliktir. Ne tam vardır ne de tam yoktur. İnsan kesin bir “evet” ya da “hayır” alsa belki toparlanacaktır ama arada kalmak, umut ile hayal kırıklığı arasında gidip gelmek kişiyi tüketir....
Devamı

Gennemlide: Acılara koşuyorum.

​Kierkegaard’ın gennemlide kavramını duydun mu?  Bu filozof diyor ki acılara yürüyor korkmuyorum arada bir kendimi yokluyorum demek istiyor :D  Acıyı yaşa arkadaşım. Sonuna kadar çek. İnsan gerçekleri hayatı yaşayarak acısını çekerek öğrenir. İçinde bastırma, ağla içinde dönüştür ve sen de dönüş. “Üzülme, düşünme, unut gitsin.” bu boktan kelimelerden sıkıldın biliyorum. Bir kayıp, bir ayrılık geçirdiysen bu kelimeler hava gazı kalıyor. Ruhsal olgunluk çok önemli. Acının içinden geçen kişi kendi varoluşunun ağırlığını daha derinden kavrıyor. İnsan bazen kırıldığında kendini yeniden inşa etmeyi öğreniyor. Tıpkı toprağa düşen bir tohumun önce parçalanması gerektiği gibi insan da eski benliğinin çatlamasıyla yeni bir farkındalığa ulaşıyor.  
Devamı