Kusursuzluk arzusu bir kusurdur.

​Hiçbir çiçek cetvelle çizilmiş kadar simetrik değildir. Hiçbir deniz her gün aynı dalgayla kıyıya vurmaz. Gökyüzü bile kusursuz değildir. Bulutları vardır, fırtınaları vardır, karanlığı vardır işte tam da bu yüzden güzeldir. Kusursuzluk arzusu bazen insanı kendisinin gardiyanına dönüştürür. Bir kusuru görünür olursa sevgiyi kaybedeceğini zanneder. Burnunda, yüzünde bir sivilce çıksa kimse görmesin ister.  Her çatlağı her izi her yarayı kapatmaya çalışmak yerine içeri giren ışığı fark etmektir önemli olan.  Kendimizi sürekli düzeltilecek bir proje gibi görmekten vazgeçip olduğumuz insanı biraz şefkatle kucaklayalım.


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

İsterdim

Günü seninle doğurmayı geceyi de senin omzunda susturmayı isterdim. Hayatın yorduğu günlerde başımı omzuna yaslayıp biraz dinlenmeyi isterdim mesela. Herkesin güçlü görünmek zorunda kaldığı bu dünyada yanında bütün maskelerimi çıkarabildiğim biri olmanı isterdim. Kırgınlıklarımı korkularımı, hayallerimi, çocukluğumu içimde sakladığım bütün yarım kalmış hikayelerimi sana anlatmayı isterdim. Sen anlatırken de aynı özenle dinlemeyi… Birlikte yağmura yakalanmayı isterdim mesela. Islanmaktan şikayet etmek yerine gülüp geçmeyi. Bir kitabın en güzel cümlesini birbirimize okumayı güzel bir şarkıda aynı duyguda buluşmayı bazen gecenin bir yarısı saçma sapan konulara gülmeyi isterdim. En nihayetinde hayatın bütün karmaşası içinde birbirine sığınabilen iki insan olmayı isterdim.
Devamı

Limerence’nin yakıtı: belirsizliktir.

​ Gece uyumadan önce son kez onun profil fotoğrafına bakıyoruz. Attığı bir mesaja saatlerce anlam yüklüyor yazmadığı zamanlarda zihnimizde onlarca senaryo kuruyoruz.İşte buna her zaman aşk denmiyor. Bazen adı limerence oluyor. Limerence bir insanı sevmekten çok ona dair yarattığımız ihtimallere bağlanmaktır. Gerçek kişiden ziyade zihnimizde kurduğumuz versiyonuna aşık olmaktır. Limerence durumunda   insan sürekli bir bekleyiş içindedir. Telefon ekranına bakar. Mesaj gelecek mi? Bu cümleyi yazarken ne kastetti? Neden bugün daha soğuk davrandı? Neden dün daha ilgiliydi? Gibi gibi sorular beyninde dolaşır durur. İnsan sevgiye açken küçük bir ilgi kırıntısını bile büyük bir sofraya dönüştürebilir. Bir gülümsemeyi sevgi sanabilir. Bir mesajı bağlılık. Bir ihtimali gelecek. Limerence’nin yakıtı ise belirsizliktir. Ne tam vardır ne de tam yoktur. İnsan kesin bir “evet” ya da “hayır” alsa belki toparlanacaktır ama arada kalmak, umut ile hayal kırıklığı arasında gidip gelmek kişiyi tüketir....
Devamı

Gennemlide: Acılara koşuyorum.

​Kierkegaard’ın gennemlide kavramını duydun mu?  Bu filozof diyor ki acılara yürüyor korkmuyorum arada bir kendimi yokluyorum demek istiyor :D  Acıyı yaşa arkadaşım. Sonuna kadar çek. İnsan gerçekleri hayatı yaşayarak acısını çekerek öğrenir. İçinde bastırma, ağla içinde dönüştür ve sen de dönüş. “Üzülme, düşünme, unut gitsin.” bu boktan kelimelerden sıkıldın biliyorum. Bir kayıp, bir ayrılık geçirdiysen bu kelimeler hava gazı kalıyor. Ruhsal olgunluk çok önemli. Acının içinden geçen kişi kendi varoluşunun ağırlığını daha derinden kavrıyor. İnsan bazen kırıldığında kendini yeniden inşa etmeyi öğreniyor. Tıpkı toprağa düşen bir tohumun önce parçalanması gerektiği gibi insan da eski benliğinin çatlamasıyla yeni bir farkındalığa ulaşıyor.  
Devamı