Azer Bülbül: Git yat saat iki buçuk üç oldu.

Gecenin bir vaktinden yazıyorum. Saat 02.00’ye yaklaşıyor. Balkona çıkıp sigara yakıyorum. Gökyüzüne ve etrafa bakıyorum herkes uyurken insan kendi sesini daha net duyuyor çünkü.  Kendi içimde yolculuktayım. Ne yolum belli ne gideceğim yer navigasyonum hep hatalı, bozuk. 

Güneş bulutların arkasına geçtiğinde yok olur mu? Hayır. Sabaha karşı yine doğar yine ışığını gönderir dünyaya. İnanç da bazen böyledir galiba.“Tanrım, neden bana uzaksın?” diye soruyorum sana.  İçimde ağır bir buhran var. Beni duyuyor musun? Lütfen beni duy. Sana en çok ihtiyaç duyduğum saatlerdeyim. Karanlığın ortasında bir işaret bir ses bir merhamet kırıntısı arıyorum.Kendime soruyorum: Yalnızca düştüğümde mi seni hatırlıyorum? Hayır belki de evet bilmiyorum. Kendimi kandıramam sana yalan söylemek istemiyorum. Seni canım sıkılınca dara çıkmaza düştüğümde daha çok arıyorum. İnsanın canı yandığında sesi daha çok yükseliyor. Bulutlar güneşi nasıl gizliyorsa kederli hallerimde bazen kalbimi örtüyor ama güneş hep oradadır ve ben inanmak istiyorum ki sen de oradasın. Oradasın değil mi? Hadi ama. 

Bu gece yalnızca varlığını hissedebilmeyi diliyorum. İhtiyacım olan şey kesinlikle bir mucize değil yalnız olmadığımı bilmek istiyorum.

​

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

İsterdim

Günü seninle doğurmayı geceyi de senin omzunda susturmayı isterdim. Hayatın yorduğu günlerde başımı omzuna yaslayıp biraz dinlenmeyi isterdim mesela. Herkesin güçlü görünmek zorunda kaldığı bu dünyada yanında bütün maskelerimi çıkarabildiğim biri olmanı isterdim. Kırgınlıklarımı korkularımı, hayallerimi, çocukluğumu içimde sakladığım bütün yarım kalmış hikayelerimi sana anlatmayı isterdim. Sen anlatırken de aynı özenle dinlemeyi… Birlikte yağmura yakalanmayı isterdim mesela. Islanmaktan şikayet etmek yerine gülüp geçmeyi. Bir kitabın en güzel cümlesini birbirimize okumayı güzel bir şarkıda aynı duyguda buluşmayı bazen gecenin bir yarısı saçma sapan konulara gülmeyi isterdim. En nihayetinde hayatın bütün karmaşası içinde birbirine sığınabilen iki insan olmayı isterdim.
Devamı

Limerence’nin yakıtı: belirsizliktir.

​ Gece uyumadan önce son kez onun profil fotoğrafına bakıyoruz. Attığı bir mesaja saatlerce anlam yüklüyor yazmadığı zamanlarda zihnimizde onlarca senaryo kuruyoruz.İşte buna her zaman aşk denmiyor. Bazen adı limerence oluyor. Limerence bir insanı sevmekten çok ona dair yarattığımız ihtimallere bağlanmaktır. Gerçek kişiden ziyade zihnimizde kurduğumuz versiyonuna aşık olmaktır. Limerence durumunda   insan sürekli bir bekleyiş içindedir. Telefon ekranına bakar. Mesaj gelecek mi? Bu cümleyi yazarken ne kastetti? Neden bugün daha soğuk davrandı? Neden dün daha ilgiliydi? Gibi gibi sorular beyninde dolaşır durur. İnsan sevgiye açken küçük bir ilgi kırıntısını bile büyük bir sofraya dönüştürebilir. Bir gülümsemeyi sevgi sanabilir. Bir mesajı bağlılık. Bir ihtimali gelecek. Limerence’nin yakıtı ise belirsizliktir. Ne tam vardır ne de tam yoktur. İnsan kesin bir “evet” ya da “hayır” alsa belki toparlanacaktır ama arada kalmak, umut ile hayal kırıklığı arasında gidip gelmek kişiyi tüketir....
Devamı

Hedonik koşu bandı mı yoksa şükürsüzlük mü?

​ Yıllarca hayalini kurduğun işe girdin kariyerinde  yükseldin ev aldın araba aldın aşık oldun peki ya sonra? Başlangıçta yaşanan heyecan tarif edilemezdi. Bir zamanlar seni heyecandan uyutmayan şey günlük hayatının bir parçasına dönüştü. Büyük bir aşkla baktığın kişi bile bir süre sonra hayatın doğal akışı içinde görünmezleşti.  İnsan garip bir varlık. Sahip olamadığı şeyleri büyütür sahip olduklarını küçültür. Uzakta olanın cazibesi her zaman daha fazladır. Bu yüzden çoğumuz hayatı yaşamak yerine sürekli bir sonraki durağa yetişmeye çalışıyoruz. Şu maaşı alırsam rahat ederim şu evi alırsam mutlu olurum, şu ilişkiye başlarsam her şey düzelir diye düşünüyoruz. Sonra o noktaya geliyoruz ve bir süre sonra yeni bir eksik buluyoruz. Sanki elimizdeki bardağı doldurmaya çalışıyoruz ama bardağın altında görünmez bir delik var. Ne koyarsak koyalım bir süre sonra normalleşiyor.  Bazen düşünüyorum da aslında çoğumuz mutsuz olduğumuz için mi yoksa  mutlu olduğumuz şeylere alışt...
Devamı